Najchętniej zapadłbym się pod ziemię ze wstydu, ale tego typu wpisy działają na mnie quasi terapeutycznie, więc dwa słowa po żenującym 33:40/10km podczas Biegu Raszyńskiego skreślę.
Zacznę od końca. Kowalski nie jest osobą, którą nazwałbym mistrzem pozytywnych wzmocnień, a już jak nic nie mówi, to wiadomo co myśli o wykonie. Więc jak zaraportowany czas zadał pytanie: „jak myślisz skąd taki wynik?”, to wiem, że pocieszania nie będzie 😉. Bo jestem dorosłym chłopczykiem i jak coś jest słabe, to jest słabe. I żadne pocieszanie na mnie nie działa. Ale pytanie Tomka skłoniło mnie do zrobienia sobie hierarchii „dlaczego”. Ale wyłącznie jako rzeczy do analizy, a nie excuse.
1. Poranny dojazd.
No sorry. Po raz kolejny uświadomiłem sobie, że dawno mięły czasy rumakowania pt. wstaniemy o 5, przejedziemy 3h i nie będzie to miało żadnego wpływu na formę. I pomijam kwestię przykurczy mięśni. To Michał Michałków zwrócił mi niedawno uwagę, że siedzenie 1h+ w aucie przed zawodami, chcąc nie chcąc przykurcza zginacze biodra i dramatycznie wpływa na dolny odcinek kręgosłupa (w kontekście biegu). Więc jeśli jedziecie na zawody rano, to potrzebujemy co najmniej 60-90’ na rozruszanie się po jeździe. Ja dzisiaj większość czasu leżałem z tyłu (żona kierowała), ale to z kolei rozwaliło mi błędnik na remontowanym odcinku Płońsk – Warszawa tak, że chęć rzygania minęła mi na 45’ przed startem. Ale to nie excuse. Powinienem spać w Wwie, ale nie było innej opcji. Bycie Dziadkiem ma swoje obowiązki i chuj. Zawsze będzie to ważniejsze. Dodatkowo koło 22 wieczorem nerw mnie szarpnął i bardzo kiepsko przespana noc, mocno wpłynęła na poziom energii rano. Lesson learned: Na ważniejsze zawody trzeba będzie zadbać o relax i spać w miarę blisko startu. Trzeba zaakceptować, że w moim wieku musi dojść do koniunkcji WSZYSTKICH elementów wspierających, a nie ich wzajemnego się znoszenia. To, że byłem niewyspany i zmaltretowany podróżą, miało największy wpływ na dramatycznie niski poziom energii już na rozgrzewce.
2. Ogólna forma.
Niby biegam wszystko zgodnie z planem. Niby plan treningowy jest sensowny i ciągle mnie mobilizuje, a po każdym akcencie dostaję od trenera kudosy. Badania krwi są ok. Ale nie czuję luzu. Potrafię pobiec 5x2km po 3:20/15/km, ale już ostatni odcinek nie biegnę na RPE 7-8, a na RPE 9. Poczucie braku luźnej nogi jest mocno denerwujące. Nie panikuję, do startu A jeszcze półtora miesiąca, ale jeśli coś się nie zmieni, nie będzie tego KLICK i złapania luzu, coś trzeba będzie w planie zmienić. Najważniejsze dla mojej psychy jest to, że każdy trudny trening mnie mobilizuje, a nie demobilizuje. Nie wracam do domu smutny i nie rzucam się na słodycze 😉ale spokojnie czekam. Niestety, na horyzoncie pojawia się strach, który na razie spycham w podświadomość. Bo może to jest ten moment, w którym „szybciej już było”…
Ale nawet jeśli tak jest, to sam ze sobą zakontraktowałem graniczne wartości, które będę chciał utrzymać (nawet jeśli szybciej już nie będzie). A cel AAAA to 15:29 w M55 😉
3. Praca z głową
Mając w planie jeszcze 4 starty pod rząd (10km Bieg Jakubowy w Olsztynie za tydzień, 3 maja 5km Biegu Konstytucji, Bieg SGH i Bieg Fiata) zrobiłem sobie ich hierarchię. Najważniejsze dla mnie są te, w których biegałem w zeszłym roku (5km Konstytucji i 10km na SGH). To tam, zobaczę jak to ze mną jest, będzie się od czego odbić. Zeszłoroczny zgon na 4km Biegu Konstytucji i zatrzymanie się na 700m do mety skończyło się 15:47 (czyli tylko trochę szybciej, ile ostatnio na Piątce podczas PWM). W tym roku MUSI być szybciej. Np. podczas zeszłorocznego biegu SGH zdarzyło się mniej więcej to samo co dzisiaj. Nie czułem pary, więc odpuściłem, żeby się nie zarżnąć, a jednocześnie nie skończyć z czasem znaaaaacznie odbiegającym od moich oczekiwań. 33:35 z 2023r. vs dzisiejsze 33:40 to podobna strategia, choć tam pierwsze 5km pobiegłem 15:54. Dzisiaj 16:27. Naprawdę nie szło, więc po prostu wszedłem w tryb DOBIEC. I choć na ostatnim km zmobilizowałem się, żeby wyprzedzić jednego zawodnika, to drugie 5km raczej należy potraktować jako tempo treningowe, a nie tempo startowe. Aha zawodnikowi, którego wyprzedzałem chciałbym bardzo podziękować za podzielenie się butelką z wodą. Ciepło było. A Jego sięgnięcie po tę butelkę ze śmietnika było bardzo #MKONstyle 😉
4. Waga
Ważę 70kg. Jak na mój standard tej pory roku to 1-1,5kg za dużo. Coś się zatrzymało, pomimo, że ciągle korzystam z przepisów i diety jaką rozpisała mi Zosia w zeszłym roku. Prawdą jest, że przestałem lekko dbać o
a) Różnorodność posiłków – znalazłem sobie w całym miesięcznym zestawie 4-5 posiłków i jem je na okrągło
b) Mam problem z gospodarką wodną. Po prostu nie chce mi się pić. Zmuszam się do picia po treningu i jakby dobrze się przyjrzeć, to przy dwóch treningach dziennie, ledwo piję 2litry płynów (wszystkich). Wtedy też, na drugi dzień, spostrzegam na wadze przerażające 71kg (nie rozumiem tego, ale tak to u mnie działa)
Muszę coś z tym zrobić. Mimo, że do czerwca jeszcze chwila, to jeśli ten spadek wagi ma nie być gwałtowny, to powinienem widzieć lekko mocniejszą spadkową linię trendu. Na razie jest prawie płasko (od 70.9 na koniec lutego) do 70.0 do połowy kwietnia.
Na koniec o samych zawodach. Najpierw retrospekcja: jak zaczynałem „karierę” triathlonową to najbardziej ceniłem zawody z pompą. Plecak, miasteczko z expo, strefa finishera etc. Potem zmieniło mi się (duży wpływ na to miał Maciej Żywek), i zacząłem większą wagę zwracać na mięso. Koszulki? Medale? Expo? Na co mi to? Domierzona trasa, fajnie oznaczone kilometry, wystarczająca ilość kibelków, łatwe i przyjazne biuro zawodów, mało administracji a dużo możliwości dania z siebie „all ou”t na zawodach. Bardzo cenię sobie możliwośc robienia rytmów tuż przed startem na trasie biegu. Gdzie nie ma płotów, a pojawienie się na 5’ przed startem nie wymaga przebłagiwania ochroniarzy, albo skakania al’a Wałęsa.
Bieg Raszyński ma to wszystko. Bardzo przyjazny dla przyjezdnych (można odbierać pakiety do 30’ przed startem), łatwy do ogarnięcia logistycznie (pełno parkingów na pobliskich uliczkach). Bardzo dobra trasa (3 pętle), z atestem, fajna oprawa, prosty pakiet (jak ktoś chce koszulkę to sobie kupuje), przyjemny spiker. Łatwo, prosto, samo biegowe mięso. Na dekoracji nie zostałem, z posiłku regeneracyjnego nie skorzystałem, więc tego ocenić nie mogę. Ale za rok mam zamiar się pokazać. W końcu mam z czym się rozliczyć 😉